Ufuk Kâhya
Ufuk Kâhya, wethouder Duurzame mobiliteit, Talentontwikkeling en Welzijn in ’s-Hertogenbosch

Toen ik wethouder werd, zei een ambtenaar tegen mij: we hebben vijf jongerencentra in 's-Hertogenbosch. Maar, dacht ik toen, wat is een jongerencentrum? Als een jongerencentrum een plek is waar veel jongeren komen, en waar jongeren spelen, leren en hun talenten ontwikkelen, dan hebben we er veel meer. We hebben namelijk meer dan vijftig scholen in 's-Hertogenbosch.

Als wethouder talentontwikkeling heb ik een portefeuille die nog niet bestond. Ik kies voor een aanpak die erop gericht is dat jongeren zich ontwikkelen, zelfredzaam worden en de kansen krijgen in de samenleving om te doen waar ze goed in zijn.

Vaak spreken we over kansarme kinderen, of over risicojongeren. Maar ik geloof niet dat kinderen kansarm zijn. Het is de context waarin kinderen en jongeren leven die soms kansarm is, of risicovol. En het is hun potentie die daardoor niet tot wasdom komt.

In die talentontwikkeling spelen scholen en jongerenwerk een cruciale rol. Toen ik als tiener in het jongerencentrum leerde om activiteiten te organiseren, ontdekte ik dat er dingen mogelijk zijn. Dat is de crux: jongerenwerkers zijn mogelijkmakers. Ook in hun samenwerking met scholen.

Zo ben ik trots op de Bossche Vakschool, waarvan de directeur tegen het jongerenwerk heeft gezegd: hier is de sleutel. Jongerenwerkers kunnen het gebouw in, lopen rond in de aula en praten met de leerlingen. Tijdens een pauze hoorden de jongerenwerkers dat een paar leerlingen wilden gaan vechten. Dat is goed, zeiden ze, kom maar mee. Ze namen de jongeren mee naar de boksschool. Handschoenen aan, dit zijn de spelregels, en ga maar vechten.

De directeur van deze vmbo-school denkt verder dan alleen lesgeven en jongeren aan een diploma helpen. Zij wil jongeren helpen om zichzelf te ontwikkelen. Maar dat kan een school nooit alleen. Docenten kunnen niet in de pauzes en op het schoolplein alle signalen van leerlingen oppikken. Daarom biedt zij ruimte aan het jongerenwerk. Mijn school is ook jullie school, is haar boodschap. Dat is de beweging die we moeten maken. De school als community hub.

Dat is ingewikkeld, en daarom is het belangrijk dat we van elkaars ervaringen leren. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen context. 's-Hertogenbosch is anders dan Rotterdam-Zuid en anders dan Echt. Maar de context van jongeren wordt wel steeds meer dezelfde, in een digitale wereld waarin ze met iedereen verbonden zijn. Daarin kunnen en moeten we van elkaar leren.

De verhalen in deze JEPzine beschrijven de ervaringen en geleerde lessen in de samenwerking tussen onderwijs en jongerenwerk, vanuit verschillende perspectieven en organisaties. Ik zie daarin een gezamenlijke missie: ervoor zorgen dat jongeren niet afhaken, maar de kans krijgen om de beste versie van zichzelf te ontwikkelen.

Laat die missie leidend zijn. Niet alleen als we over samenwerking praten, maar vooral als we er iedere dag mee aan de slag gaan.